در حاشیه

درد اشتیاق

darhashie — Sat, 18 Oct 2008 11:32:08 GMT

از در درآمدی و من از خود به در شدم
گویی کز این جهان به جهان دگر شدم

گوشم به راه تا که خبر می دهد ز دوست
صاحب خبر بیامد و من بی خبر شدم

دستم نداد قوت رفتن به پیش یار
چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم

گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق
آسان شود بدیدم و مشتاق تر شدم

او را خود التفات نبودش به صید من
من خویشتن اسیر کمند نظر شدم...

سکوت

darhashie — Thu, 17 Apr 2008 15:06:18 GMT

بی قرار توام ودر دل تنگم گله هاست

آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

در دلم هستی وبین من وتو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد

بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست

پی هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز می پرسمت از مسئله دوری و عشق

و سکوت تو جواب همه مسئله هاست

بهونه

darhashie — Sat, 05 Apr 2008 21:16:18 GMT

چه رسوا کرد ما را درد عشقت
همی کوشم به رسوا کردن دل

چو عشقت آتشی برجان من زد
بر و دودش بود از روزن دل

آره بدون سلام هم میشه شروع کرد...ولی تو روخدا هیچوقت بدون خداحافظی تمومش نکن.
بدجور اذیتم. فکر یه عزیزی بدجور فکرمو اذیت می کنه.

آخه مگه میشه فکر نکرد؟ مگه میشه بی خیال شد؟ مگه میشه به تقدیر سپرد؟؟
جمعی به جد و جهد نهادند وصل دوست
جمعی دگر حواله به تقدیر می کنند

راستی! خوبه که آدما واسه زندگیشون بهونه داشته باشند...نه...؟ آخه از کله صبح تا بوق سگ واسه چی می دوئند؟؟ شادن، غمگینن، واسه چی؟ داد میزنن، آرومن، واسه چی؟ میمیرن زنده میشن، واسه کی؟

میگم خوش به حال کفتر بازها...به بهونه کفتراشون چه حالی میکنن رو بوم...نمی فهمی...تا کفتر باز نشی نمیگیری چی میگم. وقتی کفترت جلوی چشمات واست چند دور رو هوا معلق میزنه انگار دنیا رو بهت دادن. آره کفترت واسه تو می پره...واسه تویی که دوستش داری...دیگه چی میخوای؟!

تو زندگیت بهونه دار شو...وگرنه فقط زنده ای! شایدم مردی!
بگرد دنبال کفترت...شاید رو بوم یکی از همین ساختمونای سر به آسمون، خورده به کوری شب و منتظر سفیدی صبحه.
شاید...

فریاد

darhashie — Thu, 03 Apr 2008 21:04:18 GMT

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم
بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد
مرا روزی مباد آندم که بی یاد تو بنشینم

جهان بیم است و بی بنیاد از این فرهادکش فریاد
که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم

اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست
حرامم باد اگر من جان ته جای دوست بگزینم

سلام، آغاز حرفهای نگفته... حرف حساب، کم است و شاید این دلیل موجهی برای سکوت طولانی ام باشد... چرا که حرف ها تنها از زبان منتقل نمی شوند... گاه صدای سنگین خاموشی و فریاد رسای سکوت پرده قلبها را نیز می لرزاند چه رسد به پرده گوش...

دوری ام را، بی زبانی ام را، کوری ام را، کری ام را،...و اینبار پرحرفی ام را ببخش...
تو ببخش...

نشونی ِ تو

darhashie — Tue, 09 Oct 2007 21:21:18 GMT

حالی برای گفتن از این حال بد نیست
این‌جا کسی حتی نشونی‌تم بلد نیست

باید نشونی ِ تو رو از ماه پرسید
باید تو رو از گریه توی چاه پرسید

باید تو رو از بچه‌های کوفه پرسید
تو کاسه‌های شیر باید که تو رو دید

این‌جا هوا بوی کثافت داره آقا
خندیدن ما شکل عادت داره آقا

این‌جا تمام مردها نامردن آقا
دستا به دزدی کردن عادت کردن آقا

با ذوالفقار تو خدا رو سر بریدن
قرآن و با سرنیزه‌ها یک‌جا خریدن

این‌جا شبی از معده‌ها طوفان به‌پا شد
فرداش علی کافر، ابوموسی خدا شد

حتی بهشت‌ام قیمت‌اش بالا کشیده
می‌گن معاویه سهام‌اش رو خریده

این‌جا هواخواه تو بودن سود داره
تو سینه چاکات ابن ملجم بی‌شماره

...

تو اولین و آخرین مرد زمینی
اون چاه می‌دونه که تو عاشق‌ترینی

...

حالی برای گفتن از این حال بد نیست
این‌جا کسی حتی نشونی‌تم بلد نیست

باید نشونیِ تو رو از ماه پرسید
باید تو رو از گریه توی چاه پرسید

باید تو رو از بچه‌های کوفه پرسید
تو کاسه‌های شیر باید که تو رو دید

از میثم یوسفی